Αρχική arrow VoiceBlog

Free to Talk

By Maria Georgiou

Εγώ και οι άλλοι

Bookmark and Share

Χθες το παιδί μου έπρεπε να περάσει ένα τεστ. Στην αρχή δεν ήθελε να καθίσει, αλλά τον έπεισα, του είπα ότι θα έπαιζε. Εκείνος το κατάλαβε ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν παιχνίδι και όταν έκανε ένα λάθος, στενοχωρήθηκε και σηκώθηκε να φύγει. Τον έπεισα να καθίσει ξανά, αλλά όταν έκανε πάλι λάθος, δεν ήθελε πια να συνεχίσει και, επειδή δεν μιλά ακόμη, είπε, όχι καθαρά, αλλά το είπε: ΟΧΙ, ΟΧΙ. Και ύστερα σηκώθηκε και άρχισε να παίζει μόνος του, όχι θυμωμένα, με χαμόγελο, αλλά μόνος, επιδεικτικά μόνος. Και ύστερα η εξετάστρια μου είπε ότι δεν είναι δομημένος... Είπε και άλλα, πολλά.

Και το βράδυ, όταν πια και εγώ έμεινα μόνη, θυμήθηκα ότι κάποια στιγμή έγινα 30 και είχα ξεχάσει να λέω όχι, είχα μάθει όμως να είμαι δομημένη. Να λέω ναι, για να μην στενοχωρώ, να μην απογοητεύω, να μην αγνοώ. Έμαθα να μην ξεχωρίζω σε έναν κόσμο που μισεί τη διαφορετικότητα, μολονότι διακηρύσσει φωναχτά το αντίθετο.

Τώρα, κάποια χρόνια μετά, που έχουν φανεί αιώνας, αφού και τα δάκρυα στερεύουν κάποτε κι αυτά, αφού και η φωνή κάποια στιγμή σπάει, όταν δεν πια έχει νόημα να ακουστεί, αρχίζω και βλέπω καθαρά. Πως δεν πειράζει να είσαι μόνος, δεν πειράζει να είσαι διαφορετικός. Δεν πειράζει να σου λένε ότι δεν είσαι φτιαγμένος για τον κόσμο αυτό. Ούτε πειράζει να μην είσαι τυπικός. Γιατί τύπους θα έπρεπε να ακολουθούν τα πράγματα, όχι οι άνθρωποι.

Αποφάσισα να κοιτάξω το παιδί μου στα μάτια και να τον δω. Καθαρά. Χωρίς τύπους στο κεφάλι μου, χωρίς φόβο στην καρδιά μου. Όπως έκανε η μητέρα μου, όλον αυτόν τον καιρό και δεν το καταλάβαινα. Όπως έκανε όλη της τη ζωή και ας ένοιωθε, και ίσως ήταν, πολύ μόνη.

Για τη μητέρα μου το γράφω λοιπόν αυτό, όχι μόνο λόγω της μέρας, αλλά γιατί ποτέ δεν θα της το πω, ότι φοβόμουν μήπως γίνω όπως αυτή, αλλά τώρα χαίρομαι που της έχω λίγο μοιάσει. Και που αύριο θα σταθώ πάλι στα πόδια μου σαν να μην έπεσα ποτέ.
.

Αποδομώντας τους άλλους

Bookmark and Share

Έχει ειπωθεί ότι η αποδόμηση «αμφισβητεί την έννοια του Είναι σαν παρουσία». Ή ακόμη ότι «αποδόμηση δεν είναι το να αποσυναρμολογήσεις τη δομή ενός κειμένου, αλλά μία υπόδειξη ότι το ίδιο το κείμενο έχει αποσυναρμολογήσει τον εαυτό του».

«Επειδή η αποδόμηση λειτουργεί με την ανατροπή», γράφει άλλος σχολιαστής, «οι υπεκφυγές της αποτελούν ταυτοχρόνως μια επίθεση. Επίθεση προς την πειστικότητα της γλώσσας και τους ηθικούς και πνευματικούς ισχυρισμούς που η γλώσσα κωδικοποίησε με την παράδοση».

Η αποδόμηση ως πρακτική δεν εξαντλείται μόνο στο δικηγορικό κόσμο όπως εύλογα θα περίμενε κανείς, αλλά παντού έχοντας διαποτίσει την επιστήμη (η οποία παύει να είναι αντικειμενική) και το δημόσιο λόγο που αρκείται συχνά στην αποδόμηση των άλλων.

Όμως η αποδόμηση του άλλου προϋποθέτει νομίζω την αποδόμηση του εαυτού μας. Δεν μπορούμε να κλονίσουμε βεβαιότητες, εάν πρώτα δεν κλονίσουμε τις δικές μας. Το αντίθετο συνιστά το λιγότερο αυταρέσκεια. Εύστοχα έχει ειπωθεί ότι «από τη στιγμή που λαμβάνει κανείς υπόψη τόσο την εσωτερική διαφορά όσο και τη διαφορά του άλλου, αρχίζει να προσέχει τον άλλο και κατανοεί ότι ο αγώνας για την ταυτότητά μας δεν αποκλείει την ταυτότητα του άλλου, είναι ανοικτός στην ταυτότητα του άλλου».

Όταν κάποτε έγραψα ένα σχόλιο για τις εκθέσεις ιδεών των πάλαι ποτέ τριτοδεσμιτών, εκ των υστέρων αναρωτήθηκα πόσοι κατάλαβαν ότι το σχόλιο ήταν σαρκαστικό αναφερόμενο σε μια γενιά η οποία επαναστατεί πίσω από πληκτρολόγια και (ιντερνετικά) μανιφέστα που παραμένουν λόγια και τίποτε άλλο. Δεν θα το μάθω φυσικά ποτέ. Έχω δει πάντως τον όρο να αναφέρεται με αρνητική έννοια από σχολιαστές ιντερνετικών κειμένων.

Αποδομώντας ένας κείμενο, και κατ’ επέκταση τους άλλους, πρέπει να ξεκινήσει κανείς με ειλικρίνεια από τις δικές του παραδοχές, από τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις που λειτουργούν ως πρίσμα ανάμεσα στο νοούμενο και στον ίδιο ως αποδέκτη του νοήματος. Όσο για την αλήθεια, θα είναι πάντα μία, η θεώρησή μας πάντα θα διαφέρει …

ΥΓ.: Αφιερωμένο σε δύο ανθρώπους που άλλαξαν τη ζωή μου.

Στη ΝΛ. (έναν αληθινά πνευματικό άνθρωπο)

και τον Ο. Μακάρι ο κόσμος να αλλάξει όπως ονειρεύεσαι. Σε θαυμάζω για την προσπάθεια που κάνεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν μπορείς να αλλάξεις έναν κόσμο που θέλει να μείνει ίδιος. Σε ευχαριστώ επίσης για τη φιλοξενία! Όμως το ξέρεις καλά, η ζωή είναι αλλού!!

Και επειδή και περί μανιφέστων ο λόγος:

Was is dada?

"...They hate a clever and despise a fool..."

Bookmark and Share



Θα μπορούσαν να είναι και σκέψεις μιας μητέρας, εκτός από τη μεσσιανικού ίσως τύπου κατάληξη ...

Γίνε και συ hater, μπορείς!

Bookmark and Share

Κάποτε έγραψα ότι ζούμε στην εποχή της κρίσης και πιο μετά πως η κρίση είναι απλώς η αφορμή. Αφορμή, μεταξύ άλλων, για να ανακαλύψουμε τους εαυτούς μας χωρίς τα φτιαξίδια της επίπλαστης ευημερίας που ζήσαμε εμείς στα πρώτα –άντα.

Και κάπως έτσι, με αφορμή την κρίση, το μίσος έγινε μόδα. Μίσος προς τον ξένο, τον διαφορετικό, αυτόν που σκέφτεται ή εκφράζεται διαφορετικά από μας, αυτόν που δεν μπαίνει σε καλούπια που επιτάσσουν συνθήκες και κοινωνικά πλαίσια.

Μίσος που επικροτείται από χειροκροτητές των κοινωνικών δικτύων, που τους προκαλεί γέλιο μέχρι δακρύων... Μέχρις εδώ καλά!! Έχουμε εξάλλου όλοι το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού!

Εμένα όμως γιατί με ξενίζει η κοινωνική ευαισθησία αυτών που κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά μόλις λίγα posts πιο κάτω στολίζουν διαφόρους με κάθε λογής επίθετα και σχόλια; Και γιατί για να θεωρηθείς πνευματικός άνθρωπος πρέπει να μοιράζεις ψόφο συχνά-πυκνά;

Και ναι, ηθικολογώ!! Ελπίζω να μην πειράζει, αλλά για μια ακόμη φορά θα είμαι εκτός θέματος, του blog σίγουρα, αφού έπρεπε να αναφέρεται σε νομικά θέματα, αλλά και της εποχής γενικότερα…

blog8

Live and let live

Bookmark and Share

Αυτό το 2014 γέμισε με πολλές άδειες μέρες που εναλλάσσονταν με πολλές άδειες νύχτες. Ενδιάμεσα η ζωή κρατούσε μόλις μερικά λεπτά, 10-15 το πολύ, αρκετά για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την άλλη μέρα από την αρχή … Όταν όλα χάνουν τη σημασία που είχαν παλιά, όταν τα λόγια φαίνονται και είναι περιττά και το ιντερνετικό σύμπαν μοιάζει γεμάτο φουσκωμένα εγώ (μήπως άραγε ο φασισμός είναι το φουσκωμένο εγώ;), θυμάμαι αυτό που μου είχες πει κάποτε: “Live and let live”.

Αυτός ο χώρος φτιάχτηκε για να γίνει χώρος ελευθερίας, όπου η (αυτο)λογοκρισία δίνει τη θέση της στο σεβασμό προς τον εαυτό μας και, κατ’ επέκταση, προς τους άλλους.

Τι νόημα θα είχε η ελευθερία μας, εάν οι δρόμοι μας δεν διασταυρώνονταν ποτέ;

(Εξακολουθώ να) θέλω να πιστεύω ότι δεν χρειάζονται φτερά για να πετάξεις … Ότι αρκεί να πατάς γερά στη γη και να κοιτάς ψηλά … Εύχομαι λοιπόν, από καρδιάς, το 2015 να φέρει σε όλους αυτά που δεν κατακτιούνται, μόνο χαρίζονται: υγεία και αγάπη …

blog7

O καλός, ο κακός και το διαδίκτυο

Bookmark and Share

Κάποτε μιλούσαμε για την αλλοτρίωση που προκαλεί η αστικοποίηση, η παγκοσμιοποίηση κλπ. και γεμίζαμε σελίδες επί σελίδων εκθέσεων ιδεών (ιδίως εμείς οι πάλαι ποτέ τριτοδεσμίτες με το όνειρο να γίνουμε δικηγόροι και να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο!!). Έκτοτε έχουν αλλάξει πολλά και πλέον φαντάζομαι ότι θα μπορούσαμε, σαν αμετανόητοι δεκαοκτάχρονοι ξανά, να γράφουμε για ένα άλλο είδος αλλοτρίωσης, εξίσου επικίνδυνο, εάν όχι περισσότερο.

Στον κυκεώνα των συζητήσεων που άναψαν από το περιβόητο αυτό post περί συνευρέσεων υπό τους ήχους του Πάριου, ένα δημοσίευμα εύλογα ξεχωρίζει. Είναι αυτή η αρχική διάκριση μεταξύ πραγματικής ζωής και «φαντασιακής» ψηφιακής ζωής που αναμφίβολα ξενίζει και που, εάν, έστω για την οικονομία της συζήτησης (και ελλείψει προσωπικής γνώσης για το ζήτημα), γίνει δεκτή ως αληθής, αναγκαία μας οδηγεί σε αυτό το νέο είδος αλλοτρίωσης, αυτό που θα ονομάζαμε αλλοτρίωση του διαδικτύου.

Πόσες φορές έχουμε γίνει θεατές στην αρένα αυτή του δημόσιου λόγου, άλλοτε παραμένοντας σιωπηλοί και άλλοτε κραυγάζοντας υπέρ ή κατά ενός μονομάχου που παλεύει με τα κάθε είδους θηρία. Κι ύστερα, αρκετά συχνά η αλήθεια, αφού έχουμε εξοικειωθεί τόσο με τα θηρία, γινόμαστε θηρία και εμείς.

Σημάδι των καιρών, κοινωνική δειλία και άγριος θυμός που ξεσπά σε κείνον που δεν φταίει, σε έναν άγνωστο στο Facebook ή στο δρόμο όταν οδηγούμε; Κουσούρι του Έλληνα να διεκδικεί το αλάθητο και να μη δέχεται μύγα στο σπαθί του; Ακόμη θυμάμαι τον απορημένο ξένο στο Youtube που αναρωτιόταν κάτω από το “Wildest Moments”: “Who is Papakaliatis??”. Είχε προηγηθεί υβριστικό σχόλιο Έλληνα ο οποίος θεωρούσε αδιανόητο ο Παπακαλιάτης και η «αυτού εξοχότης» να αγαπούν την ίδια μουσική, και ακολουθούσε απάντηση ενός άλλου Έλληνα ο οποίος διευκρίνιζε ότι ο Παπακαλιάτης είναι σκηνοθέτης που οι Έλληνες λατρεύουν είτε να αγαπούν είτε να μισούν ...

Αυτό είμαστε λοιπόν, ή του ύψους ή του βάθους; Είτε απόλυτα καλοί είτε απόλυτα κακοί; Χωρισμένοι σε στρατόπεδα με βάση την κομματική ιδεολογία, τις μουσικές προτιμήσεις και οτιδήποτε άλλο συμπληρώνει το πακέτο, μόνο άσπρο ή μαύρο, καμία απόχρωση του γκρι; Ή θα συμφωνούμε με αυτούς που είναι στα πράγματα ή, αλλιώς, μόκο;

Στη σελίδα της η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας αναφέρει ότι έχει υποβάλει ήδη έγκληση, επειδή δεν άκουσε έστω μία συγγνώμη. Η Δικαιοσύνη λοιπόν θα αποφανθεί για τα περαιτέρω. Εμείς από την άλλη θα αναλωνόμαστε, πιο υποψιασμένοι ίσως (;), στο παιχνίδι των social media ως εν δυνάμει θύματα και θύτες, σε μια δεύτερη, παράλληλη -μα και τόσο αληθινή- ζωή, στην οποία ο καλός μπορεί να γίνει κακός αλλά και το αντίστροφο.

blog 6

Ελευθερία και κράτος δικαίου

Bookmark and Share

blog5Όλοι έχουμε βιώσει το πόσο σκληρός μπορεί να είναι ένας λόγος, ακόμη και όταν δεν συνοδεύεται από πράξεις. Όμως σε ένα κράτος που με βάση τον καταστατικό του χάρτη οριοθετείται ως κράτος δικαίου, ελευθερία δεν σημαίνει απλά το δικαίωμα κάποιου να μιλά και πολύ περισσότερο να πράττει, ακόμη και εάν θίγει τον άλλο.

Ασφαλώς ένας συνάδελφος στον εργασιακό χώρο θα μπορούσε να ειρωνευτεί μία μέλλουσα μητέρα ρωτώντας τη εάν επιθυμεί την εγκυμοσύνη για να μην απολυθεί. Ασφαλώς ένας εργοδότης θα μπορούσε να οδηγήσει μία εργαζόμενη τεχνηέντως στην παραίτηση, εφόσον ως μητέρα πλέον δεν μπορεί να είναι εξίσου χρήσιμη.

Και ασφαλώς η ηθική συμπεριφορά δεν είναι εξαναγκαστή όσες ποινικές διατάξεις και εάν θεσπιστούν. Σε ένα κράτος δικαίου όμως θα υπάρχει τουλάχιστον η αξία του ανθρώπου ως υπέρτατη αρχή να δείχνει το δρόμο σε όσους θέλουν να τον δουν. Γιατί δυστυχώς σε κάποια μέρη του πλανήτη αυτή η αρχή, ακόμη και εάν υπήρχε, θα όριζε τον άνθρωπο πολύ στενά …

"People help the people" Birdy

Με αφορμή μία λάμπα

Bookmark and Share

blog4Τέσσερα χρόνια και μια λέξη κυριαρχεί: κρίση. Μια κρίση, αναπόφευκτη ή μη, που δείχνει να μην έχει τέλος. Ίσως γιατί ήταν απλώς η αφορμή. Αφορμή για αναδιανομή πλούτου και ρόλων συνάμα. Οι ρόλοι αυτοί μοιράστηκαν άνωθεν και τα πιόνια στη σκακιέρα ακόμη αναρωτιούνται εάν μπορούν να κινηθούν μόνα τους. Η βασίλισσα και οι αυλικοί της θα έχουν βέβαια καλύτερη μοίρα, κλεισμένοι στον πύργο τους, στον αστικό τους κόσμο, που μεταφράζεται σε κόσμο που κατέχει χρήματα, μιας και αστική τάξη -λένε κάποιοι- δεν υπήρξε σε αυτό το μέρος που λέγεται Ελλάδα. Τα στρατιωτάκια θα είναι εκεί και αυτά, τόσο κοντά και τόσο μακριά, άλλοτε θυσία στο «κοινό» καλό και άλλοτε απλώς για να διασκεδάζουν με την ύπαρξή τους τους αστούς. Πώς αλλιώς θα επιδειχθούν εκείνοι, εάν δεν υπάρξει και η άλλη πλευρά; Κι έχουν «πολλά» να επιδείξουν με το φλεγματικό χιούμορ τους:

- Κι εάν δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα;

- Μα μπορούν να διαβάζουν και με λάμπα!!

blog4.1

H εποχή της εικόνας

Bookmark and Share

blog3.1Να που αλλάξαμε τελικά … Κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη και είδαμε το είδωλό μας «φτωχό» ξανά. Μόνο που ο βασιλιάς είναι γυμνός και δεν θέλει να το ξέρει. Φορά in ρούχα, αγοράζει το καινούριο iphone και κάνει ταξίδια στη Νέα Υόρκη, αλλά φέρεται με σκαιότητα στον εργαζόμενό του γιατί απλά μπορεί και τον αφήνει απλήρωτο γιατί προέχουν τα παιδιά του και το πώς θα τα «βολέψει» προτού αφήσει την επιχείρησή του να πτωχεύσει. Κι ύστερα θα συνεχίσει απτόητος να επαίρεται δημοσίως για την ακεραιότητά του και την «ευγενή» καταγωγή του …

Ο ανάξιος θα συνεχίσει να ανέρχεται με συκοφαντίες και σκευωρίες, ο λομπίστας θα συνεχίσει να πουλά τις υπηρεσίες του με «εύλογα» ανταλλάγματα και η ζωή θα συνεχιστεί όπως συνεχίζεται αιώνες τώρα. Κι εσύ; Ψάχνεις τη θέση σου μέσα σε όλο αυτό το χαμό; Ήρθε η ώρα να τους γυρίσεις την πλάτη πριν κοιταχτείς ένα πρωί και αντικρίσεις το είδωλό τους και στο δικό σου καθρέφτη ...

blog3.2

"Κρίνε για να κριθείς"

Bookmark and Share

blog2Να σου πάλι δεύτερη φορά, σε άλλο τοίχο με την ίδια υπογραφή: «Κρίνε για να κριθείς». Ζούμε στην εποχή της κρίσης; Οικονομικής σίγουρα, κρίσης αξιών άραγε; Έχουν δηλαδή μετατοπιστεί, έστω λίγο, οι προτεραιότητές μας αυτά τα κρίσιμα χρόνια; Κυνηγάμε λιγότερο το χρήμα, επενδύουμε περισσότερο στις ανθρώπινες σχέσεις; Έχουμε έρθει έστω και λίγο κοντά; Ή μήπως αρκούμαστε μόνο στο να κρίνουμε τους άλλους, αυτούς που θεωρούμε κατώτερους, σύμφωνα πάντα με τα δικά μας κριτήρια, σαν άλλοι φαρισαίοι, αποσείοντας κάθε προσωπική ευθύνη για τη συντελούμενη υποθήκευση του μέλλοντός μας, αρνούμενοι κατ’ αυτόν τον τρόπο να μεγαλώσουμε πραγματικά; Και πώς προσλαμβάνουμε την κριτική που μας ασκείται; Δείχνουμε κατανόηση στις αντιφάσεις των άλλων ή ενδυόμαστε το ρόλο του αλάνθαστου - κριτή Θεού στον οποίο εν τέλει μπορεί και να μην πιστεύουμε;


Τόσα ερωτηματικά, σχετικισμός θα πει κανείς. Ίσως … Αλλά μάλλον τον προτιμώ από την ακλόνητη βεβαιότητα της αυταρέσκειας που νομίζω ότι κρύβει αυτή η φράση …
blog2.1

"... Ο νομοθέτης πρέπει να λαμβάνει υπ΄ όψιν του την χώρα και τους ανθρώπους ..."

Αρχαίο ρητό

Δεκέμβριος 2017
ΔευΤρίΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Νοέμβριος 2017
ΔευΤρίΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30  
Οκτώβριος 2017
ΔευΤρίΤετΠέμΠαρΣάβΚυρ
 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31  

Πρόσφατες Αναρτήσεις

Ημερολόγιο Εκδηλώσεων
Δευ Τρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ Κυρ
48 Νοέ Νοέ Νοέ Νοέ 01 02 03
49 04 05 06 07 08 09 10
50 11 12 13 14 15 16 17
51 18 19 20 21 22 23 24
52 25 26 27 28 29 30 31
Προσεχείς εκδηλώσεις:

Δεν υπάρχουν προσεχείς εκδηλώσεις.

Επικαιρότητα

Best viewed with any browser Best viewed in 1280x1024

Σχεδιάστηκε από
Powered by Elxis CMS
Η πρόσβαση στην ιστοσελίδα και η χρήση του περιεχομένου και των υπηρεσιών της προϋποθέτει και συνεπάγεται την ανεπιφύλακτη αποδοχή των Όρων Χρήσης, τους οποίους παρακαλείστε να διαβάσετε προσεκτικά.
LawyersVoice.gr - Copyright 2008-
RSS 0.91 RSS 1.0
RSS 2.0 ATOM 0.3
OPML