Ο "Κράχτης"

Αγαπητέ συνάδελφε,

Δεν θέλω να σου φανεί παράξενο και μην το θεωρήσεις υποτιμητικό, πως σε κάθε δικηγορικό γραφείο, είτε το θέλει ο δικηγόρος, είτε δεν το θέλει, μπολιάζεται ένα περίεργο στοιχείο, που στη λαϊκή διάλεκτο λέγεται "κράχτης".

Προς Θεού, μην νομίσεις πως πρόκειται για κάποιον που ενεργεί κατ' επιταγήν ή από συμφέρον προσωπικό, κάθε άλλο. Ο "κράχτης" είναι ένα περίεργο άνθος που τις περισσότερες φορές γεννιέται, εκπορεύεται και εκτοξεύεται εξ ιδίων, είτε από θαυμασμό προς το πρόσωπο του δικηγόρου, που του έβγαλε τη δουλειά του πέρα, είτε από διάθεση εσωτερική να συμμετάσχει στη λύση του προβλήματος συνανθρώπου του μέσω του δικηγόρου, που πιστεύει.

Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν, πως τα άτομα αυτά, παρουσιάζουν έλλειψη αυτοπεποίθησης, μειωμένη συναισθηματικότητα και γενικότερα αδυναμία χαρακτήρα, και για να αναπληρώσουν τα κενά τους, οδηγούνται σε μια μορφή "παραγοντισμού" με όλα του τα καλά και τα κακά.

Αλλά εμάς δεν μας ενδιαφέρει τι λένε οι ψυχολόγοι, που πάντα κάτι θα βρουν να πούνε για το βάθος της ψυχής των ανθρώπων και που συγκεκριμένα υποστηρίζουν, ότι ο "κράχτης" του δικηγορικού γραφείου, είναι σύγχρονα και κράχτης του γιατρού κ.λπ.

Για μας ο "κράχτης" είναι συνήθως κοινωνικός άνθρωπος, με γνωριμίες ανάμεσα στους ανθρώπους και όπου σταθεί και όπου βρεθεί, δεν κάνει άλλη δουλειά, παρά να διαλαλεί "θες δικηγόρο" δεν έχεις παρά να πας στον "τάδε" (αναφέρει μόνο το επίθετο, ποτέ δεν βάζει το "κύριος" για να δείξει την οικειότητα του με τον προτεινόμενο) "μείνε ήσυχος σου εγγυώμαι εγώ".

Είναι κατηγορηματικός και πειστικός μέχρι πιεστικός, δεν δέχεται συζήτηση και αντίρρηση και μπορούμε να πούμε στον τομέα αυτό, επιβάλει την θέληση του.

Αν τολμήσει κανένας να αναφέρει άλλο όνομα, έστω και καλύτερου με οποιαδήποτε άποψη δικηγόρου, αμέσως διακόπτει τη συζήτηση και παρεμβαίνει λέγοντας δυνατά "Δικηγόρος είναι μόνο ο τάδε" "Εκεί μπορείς να βασισθείς, ναρθεις να πάμε μαζί"

Ο "κράχτης" μπορεί να ανήκει στο συγγενικό περιβάλλον του δικηγόρου, μπορεί να είναι απλώς "εξυπηρετηθείς" ή ακόμα φίλος του εξυπηρετηθέντος, χρησιμότατος, αλλά λίγο επικίνδυνος, γιατί λόγω αγνοίας υπερβάλλει καμιά φορά τις δυνατότητες μας και δίνει λύσεις.

Παρ' όλα αυτά δεν παύει να είναι χρήσιμος στην ανιδιοτέλειά του και στην φανατικότητά του.

Υπάρχει όμως -αυτό είναι σπάνιο- κι' ο "κράχτης" προσδοκά κάποιο μικρό αντάλλαγμα, αν και αυτό είναι η εξαίρεση.

Ο συνηθέστερος είναι αυτός που είπαμε παραπάνω. Αλλά συμβαίνει και το εξής περίεργο: μπορεί να τον αποπέμψεις απ' το γραφείο σου ή να τον επιτιμήσεις, αλλά αυτός δεν μπορεί παρά να παραμείνει πιστός και μόνιμος διαλαλητής των δυνατοτήτων σου υπαρκτών και μη.

Στο σημείο αυτό, θέλω να σου υπενθυμίσω ότι, τα κριτήρια του θαυμασμού του "κράχτη" για σένα, κάθε άλλο παρά αντικειμενικά είναι, δεν μπορούν να μπουν σε καλούπια και είναι τα πλέον απίθανα.

Πρόσεξε ποτέ δεν θα τον ρωτήσεις -κινδυνεύεις να τον χάσεις- γιατί φέρνει υποθέσεις στο γραφείο σου, και να το διακινδυνεύσεις θα "απογοητευθείς".

Θυμάμαι στις αρχές της Δικηγορίας μου, υπεράσπισα ένα αγορανομικό αδίκημα και ο πελάτης μου καταδικάσθηκε -στο διάδρομο, μετά τη δίκη, με πλησίασε ένα άτομο και μου ζήτησε την κάρτα μου για να μου αναθέσει μια δική του αγορανομική υπόθεση, που δικαζόταν την επομένη εβδομάδα, όπως μου είπε. Πάνω δε στη στεναχώρια μου για την καταδίκη του πελάτη μου, του έδωσα μια κάρτα, αλλά φτάνοντας στο γραφείο μου έγινα έξω φρενών, γιατί πίστευα ότι με "δούλευε" ο τύπος, "το φύσαγα και δεν κρύωνε", κατά το κοινώς λεγόμενο.

Την άλλη μέρα βλέπω τον τύπο στο γραφείο μου, κρατώντας ένα δέμα και το κλητήριο του θέσπισμα. Φυσικά πήρα την υπόθεση - ήταν καιρός να αρνηθώ; - και μετά κάθε 2-3 μέρες ερχότανε με το κρέας στο δέμα (το καλύτερο - ήταν κρεοπώλης στην αγορά) μαζί με κάποιον άλλον που είχε αγορανομικό δικαστήριο. Η ιστορία αυτή κράτησε περίπου ένα χρόνο και μου ήτανε αδύνατο να εξηγήσω τη στάση του.

Δυστυχώς στο χρόνο της γνωριμίας μας πέθανε -Θεός συγχωρέστον- και στη κηδεία του, έμαθα από φίλους του (πελάτες μου πια) το μυστικό του θαυμασμού του σε μένα - ένα μυστικό απίθανο, απίστευτο με οποιαδήποτε έννοια.

Του έκανε εντύπωση το γεγονός ότι όταν με είδε στο Δικαστήριο για πρώτη φορά με το ένα χέρι -αριστερό- στην τσέπη του σακακιού μου και έτσι "έγραφα" τους δικαστές και κατά την γνώμη του, ήμουνα ο μόνος δικηγόρος που "έγραφα" τους Δικαστές, γεγονός που τον είχε κατασυγκινήσει και το διαλαλούσε παντού.

Βέβαια η αλήθεια ήταν, ότι, ως πρωτόπειρος δεν ήξερα που να βάλω τα χέρια μου όταν μιλούσα στο Δικαστήριο, όπως το παθαίνουν και οι πρωτόπειροι καλλιτέχνες.

Γενικά τον "κράχτη" του γραφείου σου, μπορεί να μην τον έχεις ακόμα εντοπίσει -πάντως υπάρχει, να είσαι σίγουρος γι' αυτό και πρέπει να τον προσέξεις και με κατάλληλη διαπαιδαγώγηση και κατευθυντήρια "γκέμια", μπορεί να σου αποβεί χρησιμότατος. Από την άλλη μεριά, αν τον αφήσεις ανέλεγκτο, μπορεί να φτάσει στην άλλη άκρη, να σε ζημιώνει π.χ. να σου αναθέτει υποθέσεις εντελώς χαμένες και ξεζουμισμένες και να προδικάζει το αποτέλεσμα, όπως την αθώωση παντός κατηγορουμένου!!

Εάν ο "κράχτης" είναι γυναίκα και μάλιστα ηλικιωμένη, απ' αυτές με τα μαύρα, με τη σύνταξη και τη μεγάλη τσάντα, το πράγμα γίνεται πιο επικίνδυνο, γιατί αν είσαι άγαμος ή άγαμη, κάνει τον "κράχτη" να σου ετοιμάσει νύφη ή γαμπρό (αυτόν που θέλει) "το τερπνόν μετά του ωφελίμου".

Αν πάλι ο "κράχτης" είναι εργατοπατέρας, περιμένει από σένα οφέλη σίγουρα, που μπορεί να μην είναι υλικά, ούτε οικονομικά, αλλά οπωσδήποτε επαγγελματικά.

Έξω όμως από τον φανατικό "κράχτη" τον μόνιμο, υπάρχει και ο "συνιστών". αυτός ανήκει σε μια συνομοταξία αποδυναμωμένου "κράχτη" αλλά συνήθως αποτελεσματικού, είναι σοβαρός άνθρωπος και ελέγχει την πίστη του προς εσένα. Όπως όμως και να χει το πράγμα, αυτή η ζωντανή διαφήμιση του Δικηγορικού Γραφείου, δεν είναι πέταμα, είναι ένα από τα βασικά "εξωτερικά" του στοιχεία.

Με ελεγχόμενη εμπιστοσύνη και με συνεχή προσοχή, μην του κόβεις τα φτερά -το Δικηγορικό Γραφείο έχει την ανάγκη όλων.

Δικός σου

Ο παλιός σου συνάδελφος

Νίκος. Αγγ. Μακρής

-------------------------------------------------
* "Γράμματα σ' ένα νέο Δικηγόρο", Αρχείο Νομολογίας, Περίοδος Β΄ (ΜΘ') 1998, σελ. 871 - 782.

Σημείωση: Τα "Γράμματα" αυτά σε σειρά πρωτοδημοσιεύθηκαν στην Εφημερίδα "Δικηγορικός Τύπος" με εκδότη τον Κων/νο Δερνιτσιώτη και Διευθυντή του συντάκτη τους τα έτη 1975-1977. Η μόνη διαφορά στη σημερινή τους αναδημοσίευση είναι η προσαρμογή του κειμένου στη δημοτική γλώσσα. Θερμές ευχαριστίες στην κόρη του αποβιώσαντος Νικολάου Αγγ. Μακρή, Βιολέττα Ν. Μακρή που είχε την καλοσύνη να μάς παραχωρήσει το δικαίωμα δημοσίευσης των πραγματικά εξαίρετων αυτών κειμένων.