Οδηγοί (νέοι δικηγόροι)

Αγαπητέ συνάδελφε,

Μετά το προηγούμενο γράμμα μου, για την «εξ αντικειμένου» αρνητική κρίση σε βάρος μας, προέκυψε ένα πραγματικό περιστατικό, που ουσιαστικά υλοποίησε τις σκέψεις μου, που σου είχα διατυπώσει και νομίζω ότι επιβάλλεται στο να στο αφηγηθώ, με όσες μπόρεσα να συγκρατήσω λεπτομέρειες, χωρίς οποιοδήποτε σχόλιο μου.

Συμπληρώνοντας φέτος 7 χρόνια της επαγγελματικής μου ενασχόλησης με τη δικηγορία (2 χρόνια άσκησης και 5 χρόνια μάχιμης δικηγορίας), έχω πλέον μία σαφή εικόνα αφενός για τα προβλήματα και τις δυσκολίες του επαγγέλματός μας, αφετέρου δε για τις ομορφιές και τη γοητεία της επιστήμης μας. Ξεκίνησα δύσκολα, συνεργάστηκα με πολλούς συναδέλφους, γνώρισα ποικίλες πρακτικές, άκουσα και έζησα πολλές απόψεις και από όλα αυτά, ένα είναι σίγουρο: Η ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΕ ΔΙΔΑΞΕ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΜΕ ΔΙΔΑΣΚΕΙ.

Αγαπητέ συνάδελφε,

Με το νέο σημερινό μου γράμμα, θα προσπαθήσω να σου μιλήσω για το πιο καυτό θέμα που αφορά το επάγγελμα μας.

Από τον τίτλο του, ίσως δεν θα μπορέσεις να εστιάσεις το θέμα, παρά την προσπάθεια σου, πάντως δεν αφορά τη γνώμη που έχουν οι άλλοι για τον δικηγόρο και την αποστολή του.

Αγαπητέ συνάδελφε,

Ξέρω πως αγωνίζεσαι να σταθείς στη Δικηγορία, είναι "συμπληγάδες" υποστηρίζουν ελάχιστοι απαισιόδοξοι συνάδελφοι, δεν συμφωνώ μαζί τους και είμαι βέβαιος ότι θα τις περάσεις, όπως τις περάσαμε όλοι μας, θα εδραιωθείς και πολύ σύντομα.