Πολιτική

Η χώρα μας έγινε «πολυπολιτισμική» όχι κατόπιν εκπεφρασμένης απόφασης της πολιτικής ελίτ και επικύρωσής της από τον ελληνικό λαό, αλλά λόγω αβελτηρίας διαδοχικών κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν την αυξημένη εισροή παρανόμων μεταναστών τόσο από γειτονικές Βαλκανικές χώρες όσο και από την Ασία και την Αφρική. Η άποψη περί μεταναστευτικής πολιτικής την οποία προωθεί η κατεστημένη πολιτική ελίτ (1) είναι ότι η παράνομη μετανάστευση είναι δύσκολο να αντιμετωπισθεί λόγω των εκτεταμένων συνόρων της χώρας μας αλλά και λόγω εξωτερικών παραγόντων, οι επαναπροωθήσεις είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν λόγω της άρνησης της Τουρκίας αλλά και άλλων χωρών να δεχθούν πίσω τους πολίτες τους και, επομένως, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε ως χώρα είναι να αποδεχθούμε ότι ο παρανόμως εισερχόμενος πληθυσμός θα αυξάνεται και θα πρέπει να τον «ενσωματώσουμε» μέσω εκ των υστέρων νομιμοποιήσεων αλλά και παροχής δικαιωμάτων.

Οι Έλληνες έχουμε αποδείξει ότι σε σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας έχουμε την δυνατότητα να υιοθετούμε ένα μύθο και μετά να τον τρέπουμε σε πραγματικότητα: το επιτύχαμε στην ελληνική επανάσταση του 1821 και στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912. Υπάρχουν βέβαια και αποτυχημένες απόπειρες: 1897 και 1923. Ο νέος μύθος, εσωτερικός αυτή την φορά, λέγεται Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Το μικρό κόμμα των Δημοκρατικών πρώτο έθεσε στο πολιτικό σκηνικό την πρόταση της σύγκλισης Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης (μετέπειτα την υιοθέτησε και προς τιμή του το δίδυμο Βενιζέλος - Λομβέρδος), εκφράζοντας την αληθινή ανάγκη για ένα νέο Καταστατικό Χάρτη της χώρας με νέο Σύνταγμα και νέο Πολίτευμα: την μετάβαση από την Κοινοβουλευτική Προεδρευόμενη Δημοκρατία σε ένα είδος Προεδρικής Δημοκρατίας και επιτέλους τον διαχωρισμό της Κυβέρνησης από το Κράτος. Τα αδιέξοδα της νυν πολιτικής κατάστασης είναι πλέον κοινός τόπος και δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να τα αναλύσουμε. Έχει όμως σημασία να αναλύσουμε τα πρακτικά προβλήματα μιας τέτοιας φιλόδοξης πρότασης.

Όσοι παρακολουθούν το θέμα της μετανάστευσης στην χώρα μας θα έχουν παρατηρήσει ότι η πλειονότητα των δημοσιευμάτων επί του θέματος επιχειρεί να υποβαθμίσει τις αρνητικές συνέπειες του φαινομένου και να υπερπροβάλλει τις όποιες θετικές. Ουσιαστικά, το σύνολο των θετικών συνεπειών της μετανάστευσης περιστρέφεται γύρω από οικονομικές παραμέτρους, γι’ αυτό και είναι σημαντικό να υπάρξει κριτικός έλεγχος των όσων μας παρουσιάζονται από υπεύθυνους (αλλά και μη) φορείς γύρω από αυτές.

Η συντριπτική απάντηση στην φιλομεταναστευτική «φιλολογία» ήρθε προ ολίγων μηνών με την δημοσίευση της έκθεσης της Διακομματικής Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής των Λόρδων (1) η οποία εξέτασε τις οικονομικές επιπτώσεις της μετανάστευσης στην Βρετανία. Τα συμπεράσματα της επιτροπής, όπως καταγράφονται στην έκθεση, είναι πραγματικά συντριπτικά καθώς καταρρίπτουν ένα προς ένα όλα τα επιχειρήματα που έχουν ακουστεί, τόσο στην Βρετανία όσο και στην χώρα μας, περί της οικονομικώς επωφελούς μεταναστεύσεως.

Ο εν λόγω προβληματισμός έχει την αφετηρία του στην '' κρίση '' που μαστίζει το σώμα της Εκκλησίας μας , την απαιτούμενη ''κάθαρση'' και τον διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους που πολλοί επιζητούν ως μόνη λύση του προβλήματος...

Ορμώμενος κανείς απο το άρθρο 33 Συντάγματος όπου ο υπέρτατος νόμος καθιερώνει μόνο το θρησκευτικό όρκο του Πτδ και σε σύγκριση με το άρθρο 59 Συντάγματος όπου υπάρχει η ανάλογη ρύθμιση για την ανάδειξη των βουλευτών εύκολα παρατηρεί οτι ο συντακτικός νομοθέτης θέλησε να διαχωρίσει τα δύο αξιώματα και ενώ στους βουλευτές αφήνει περιθώρια για όρκο θρησκευτικό διάφορο απο αυτόν της κρατούσας θρησκείας στον Αρχηγο του Κρατους - όπως εύλογα θα περίμενε κανείς- που κατέχει το ύπατο αξίωμα δεν αφήνει τέτοια περιθώρια , ο όρκος που καθιερώνεται είναι μόνον θρησκευτικός και μάλιστα απόλυτα σύμφωνος με την επικρατούσα στη χώρα μας θρησκεία .