Πολιτική

Οι ιστορικές περίοδοι είναι νησίδες στεριάς μέσα σε μια θάλασσα αιωνιότητας, οι Μύθοι είναι τα δέντρα, ο Λόγος είναι ο ουρανός. Αυτά είναι βασικά κλειδιά ερμηνείας των μύθων. Στις ιστορικές νησίδες, οι γενεές των ανθρώπων διαδέχονται η μια την άλλη. Από την διαθέσιμη έκταση μιας νησίδας εξαρτάται το αν οι άνθρωποι θα επιλέξουν την μοναδικότητά τους ή θα καταφύγουν στην συλλογικότητά τους. Από την ευφορία μιας νησίδας εξαρτάται το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της. Από το ανάγλυφο των νησίδων εξαρτάται το πολίτευμα των ανθρώπων, όσοι ζούνε στα πεδινά τείνουν σε πολίτευμα δημοκρατικότερο, ενώ όσοι ζουν στα ορεινά σε αυταρχικότερο, ανάλογα με το υψόμετρο. Στον άνω μαχαλά των οικισμών ζουν οι έντιμοι επαγγελματίες, στον κάτω μαχαλά οι ανιδιοτελείς ιδεολόγοι και ενδιάμεσα οι επαγγελματίες ιδεολόγοι.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης ή όταν το θύμα «αγάπησε» το θύτη*
Από το «ο φύλακας στο φάρο», εκδόσεις Μίνωας, σελίδες 246-247.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης πήρε το όνομά του από ένα περιστατικό που συνέβη στη Σουηδία το 1973. Σε μία ληστεία τράπεζας, οι όμηροι τάχτηκαν με το μέρος των απαγωγέων αρνούμενοι ως και να σωθούν!

Κάτω από συνθήκες πίεσης, όπως στις περιπτώσεις απαγωγής και ομηρίας, ενδοοικογενειακής κακοποίησης, κακοποίησης θυμάτων πολέμου, παρατηρήθηκε η ανάπτυξη μιας ιδιαίτερης συμπεριφοράς του θύματος στο πρόσωπο του θύτη.

Case study πολιτικο/κομματικού και αρχηγο/πρωθυπουργικού «τακτικισμού» αδειάσματος πολιτικο/κομματικών αντιπάλων και λαού

Από την άνοιξη του 2011 και με κορύφωση την 26η Οκτωβρίου μέχρι και σήμερα 5 Νοεμβρίου 2011, όλοι μας ζήσαμε έναν «πρωτότυπο» και τυχοδιωκτικό στα όρια της ακροβασίας πολιτικό/κομματικό τακτικισμό, ο οποίος προς το παρόν «βγήκε» στον πρωθυπουργό, με έναν ταχυδακτυλουργικό τρόπο σαν άλλος μάγος που βγάζει το «κουνέλι» από το καπέλο.

Θα έχει όμως καλά ξεμπερδέματα;

Πριν πιθανολογήσω επ’ αυτού, ας δούμε τι κατάφερε μέχρι σήμερα:

Έως πρόσφατα το σύνθημα «Βάρκιζα τέλος» κοσμούσε λιγοστούς τοίχους στο κέντρο της Αθήνας… Τελευταία, έγινε επίσημη πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ στο αυτό κλίμα και με τελετές που δικαιώνουν όσους ισχυρίζονται ότι ο κομμουνισμός δεν είναι πολιτικοοικονομική θεωρία αλλά θρησκεία, «αποκατέστησε» τους συντρόφους Ζαχαριάδη και Κλάρα, κατεξοχήν σύμβολα της σκληρής, αδιάλλακτης γραμμής.

Δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς εννοούν όσοι φωνάζουν «Βάρκιζα τέλος». Θέλουν να συνεχιστεί η ένοπλη σύγκρουση του ξεκίνησε επισήμως το Δεκέμβρη του 1944 (και σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς είχε ξεκινήσει ήδη από το 1943), διεκόπη προσωρινά λόγω Βάρκιζας και συνεχίστηκε το 1946;