Πολιτική

«Μπορούν να υπάρξουν πολλοί βαρβαρισμοί και πολλοί σοσιαλισμοί. Μπορεί να υπάρξει ακόμη και ένας βάρβαρος σοσιαλισμός» (Πωλ Σαρτρ, «Materialisme et Revolution» 1946).

Ενόψει, της προσεχούς ψηφίσεως του επίμαχου νομοσχεδίου του ζέοντος ασφαλιστικού ζητήματος ολοκληρώνεται δραματικά η τελευταία εγκληματική πράξη σε βαθμό κακουργήματος εις βάρος των εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού και εισαγόμαστε σε μια Νέα Τάξη πραγμάτων η οποία εγκαινιάζει μια νέα δομή εργασιακών- κοινωνικών και πολιτικών εν γένει σχέσεων.

Ο Μηδενισμός μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα μέσα από μια σύγκριση με το ιδεολογικό του ανάλογο: τον Ολοκληρωτισμό. Δεν πρέπει να μπερδεύεται ο Μηδενισμός με την Αθεΐα, οι αριστεροί που πεθάνανε στην Μακρόνησο χωρίς να υπογράψουν, δήλωναν άθεοι, δεν ήταν όμως μηδενιστές μιας και πεθαίνανε για κάτι που τους υπερέβαινε, την υπόλοιπη κοινωνία. Όλες οι κοινωνίες και οι πολιτισμοί περνάνε εναλλασσόμενες ιστορικές περιόδους στις οποίες αναζητάνε είτε την Συνοχή είτε την Ανάπτυξη. Η υπερβολική έμφαση στην Κοινωνική Συνοχή (μάλλον ομαδικό άθλημα) οδηγεί στον Ολοκληρωτισμό: στην σύνθλιψη του ανθρώπου από την σύνολη κοινωνία.

Όχι επειδή το λέει το Δ.Ν.Τ., αλλά για να αισθανθούμε εμείς δημιουργικοί. Στην παρούσα κατάσταση στην οποία έχουμε οικονομικά χρεοκοπήσει, πολιτικά αποτύχει και κοινωνικά δυστυχήσει πρέπει να σκεφθούμε τρόπους αναπτυξιακούς που να ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας. Η υιοθέτηση δυτικότροπων αναπτυξιακών μοντέλων απέτυχε μετά από δεκαετίες εθνικών σχεδιαστικών εξορθολογισμών ενός φύσει χαοτικού τρόπου ζωής και οδήγησε σε μια συνεχή σύγκρουση της Κοινωνίας με το Κράτος. Το Εθνικό Κράτος αντί να είναι ένα Ordo Rerum (Τάξη Πραγμάτων), αποδείχθηκε μια κάστα εναλλασσόμενων, απρόσωπων και ανεύθυνων Τυράννων που προσπαθούσαν να ρυθμίσουν εξαντλητικά και τις πιο απίστευτες λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής. Η ελληνική αναπτυξιακή σχεδίαση πρέπει να είναι τοπικού βεληνεκούς και να εκπορεύεται από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Έτσι οι διορθωτικές κινήσεις να λαμβάνουν χώρα άμεσα προσδίδοντας τοπική ευελιξία στο πλαίσιο ενός ταχύτατα μεταβαλλόμενου διεθνούς περιβάλλοντος, αλλά και τα λάθη να πληρώνονται άμεσα προσδίδοντας ωριμότητα στους τοπικούς συντελεστές. Υπάρχουν κάποια κοινά ιστορικά ελληνικά χαρακτηριστικά αναγνωρίσιμα διεθνώς, τα οποία μπορούν να αποτελέσουν ένα μπούσουλα τοπικής αναπτυξιακής σχεδίασης.

Είναι τα σύμβολα των δύο κομμάτων του Ελλαδικού δικομματισμού. Επιτυχημένη επιλογή συμβόλων, αντάξια της φωτεινότητας του Ελληνικού πολιτισμού. Η συντριπτική διαφορά έντασης φωτισμού των δύο συμβόλων ήταν προάγγελος ενός κουτσού δικομματισμού. Το Ελλαδικό πρόβλημα δεν είναι το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, αυτό είναι απλά ένα από τα πολλά συμπτώματα ενός ανισόρροπου πολιτικού συστήματος στο οποίο η Προοδευτική Παράταξη επί δεκαετίες κυριαρχεί είτε βρίσκεται στην εξουσία είτε όχι, απόρροια της εκ γενετής αναπηρίας της Συντηρητικής Παράταξης.Πιο ψύχραιμα ας εξετάσουμε τι συμβαίνει σε μια άλλη χώρα την Αμερική. Εκεί υπάρχουν αντίστοιχα δύο κόμματα: οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί. Σύμβολά τους είναι ο Ελέφαντας και το Γαϊδουράκι, αντάξια σύμβολα της εργατικότητας και του πείσματος των Αμερικανών. Η Αμερικανική κοινωνία είναι καταγωγικά μια Ανοικτή Κοινωνία, δηλαδή οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει μέλος της, δεν υπάρχουν προϋποθέσεις ένταξης, δεν υπάρχουν Ξένοι. Συνεκτικός ιστός αυτής της κοινωνίας είναι η Ευημερία, η οποία εξασφαλίζεται από μια ισχυρή Οικονομία. Η εκπαίδευσή τους είναι προσανατολισμένη στην ανάδειξη του ιδανικού ηθικού Επαγγελματία. Ως τεχνοκρατικό επάγγελμα αντιμετωπίζεται και η πολιτική η οποία ταυτίζεται με την τεχνοκρατική αποτελεσματικότητα. Έτσι ο Αμερικανικός δικομματισμός στρέφεται γύρω από το βασικό δίλημμα της οικονομίας: περισσότερο ή λιγότερο κράτος. Οι Ρεπουμπλικάνοι θέλουν λιγότερο κράτος, ενώ οι Δημοκρατικοί περισσότερο κράτος. Έτσι ανάλογα με την ιστορική περίοδο και τις ανάγκες εφαρμόζεται η ορθή οικονομική πολιτική από τον γνήσιο κομματικό θιασώτη της και εξασφαλίζεται, κατά το δυνατόν, η εξισορρόπηση του όλου συστήματος. Οι άλλες διαφορές των δύο κομμάτων του Αμερικανικού δικομματισμού είναι ήσσονος σημασίας, είτε πολιτικές, είτε ιδεολογικές.