Το Ρήγμα

Επιτέλους υπήρξε το ρήγμα που απαιτούνταν για να επέλθει το τέλος του παρόντος πολιτικού σκηνικού. Το κυβερνητικό κόμμα πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο και το μείζονος αντιπολίτευσης κόμμα από το κακό στο χειρότερο. Από την μεταπολίτευση και μετά ποτέ η διαφορά στα δύο μεγάλα κόμματα δεν υπήρξε τόσο μεγάλη.

Η κυβέρνηση επέδειξε θάρρος να ανοίξει μια πληθώρα ευαίσθητων θεμάτων, τα οποία απειλούνε επιτέλους να διαρρήξουν τον άρρωστο κοινωνικό ιστό. Οικονομικό, ασφαλιστικό, φορολογικό, μεταναστευτικό, δημοσιοϋπαλληλικό, εκλογικό νόμο, αγροτικό κ.λπ. Έχουν όλα τεθεί στο τραπέζι με ένα τρόπο εξαιρετικά ευφυή και με το μάτι στο μέλλον. Εξαιρέσεις φυσικά υπάρχουν όπως το σχέδιο «Καλλικράτης» για την αυτοδιοίκηση, το οποίο μάλλον δείχνει να στοχεύει σε λάθος κατεύθυνση. Η Παιδεία πάλι δεν έχει ανοίξει ως θέμα (σοφά από μια άποψη λόγω της αποτυχημένης επιλογής των λεγόμενων «αποδομητών της ελληνικότητας» στην ηγεσία του υπουργείου). Μόνο όμως άδικοι και μικρόψυχοι δεν θα παραδεχθούν ότι οι υπουργοί της κυβέρνησης φανερά ενδιαφέρονται και εργάζονται. Αν καταφέρει να κλείσει τα μισά από αυτά που άνοιξε η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός από «Γιωργάκης» ίσως εξελιχθεί σε μείζων «Παπανδρέου», δηλαδή όταν στο μέλλον λέμε Παπανδρέου να εννοούμαι αυτόν και όχι τον πατέρα του ή τον παππού του. Ασχολούμενος με αυτό που απολαμβάνει περισσότερο: τις Διεθνείς Δημόσιες Σχέσεις μας, ο Γ. Α. Παπανδρέου έχει αφήσει το συντονιστικό βάρος των υπουργών στον οιονεί πρωθυπουργό Θ. Πάγκαλο ο οποίος έχει εξαλείψει τους ενδεχόμενους σολίστες υπουργούς, διαμορφώνοντας μια κυβέρνηση με πραγματική συλλογικότητα, το μυστικό της μάλλον. Σε αντίθεση με την προηγούμενη θλιβερή κυβερνητική εμπειρία.

Η μείζων αντιπολίτευση αντιθέτως δείχνει να έχει μια ηγεσία υπό αίρεση. Άβουλη να κάνει εσωκομματικές τομές και να απαλλαχθεί από πολιτικά βαρίδια. Ανίκανη ακόμη και για στοιχειώδη αυτοκριτική, τα στελέχη της γυρνάνε από κανάλι σε κανάλι γελοιοποιούμενοι αντιπολιτευολογούντες. Δεν δείχνουν ικανοί να αρθρώσουν πολιτικό λόγο σε κανένα επίπεδο. Δεν δείχνουν ικανοί να αναζητήσουν νέα πρόσωπα που δεν θα παραπέμπουν στην ανικανότητα της κυβέρνησης «Καραμανλή». Δεν δείχνει ικανή ούτε η εσωκομματική της αντιπολίτευση, η οποία δεν θα μπορούσε να αποτελέσει ελπίδα εφόσον οι πολιτικές της θέσεις δεν έχουν έρεισμα στην βάση του κόμματος.

Η ελάσσων αντιπολίτευση της αριστεράς είναι χαμένη στην αχλή του χρόνου, αιχμάλωτη της ιστορίας της, δηλαδή του γήρατός της. Το ΚΚΕ εγκλωβισμένο σε μια ανούσια φρασεολογία της δεκαετίας του 1970. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναμασά ανόητα αρχές του «Ανθρωπισμού» και του «Διαφωτισμού» ως πανάκεια για κάθε πολιτικό πρόβλημα. Οι Οικολόγοι Πράσινοι επιστρέφουν τάχιστα εκεί που ανήκουν, στην Πολιτική Ανυπαρξία, στην απολιτίκ πλευρά της ζωής που απάδει του λαϊκού αισθητηρίου.

Εξαίρεση το ΛΑΟΣ το οποίο αρθρώνει πολιτικό λόγο, το άγχος του όμως της πολιτικής επιβίωσης (βλέπε λαϊκισμός) δεν το αφήνει να επηρεάσει ευρύτερα πολιτικά στρώματα της συντηρητικής παράταξης. Το μεγάλο συντηρητικό κόμμα θα προστρέξει σύντομα εκεί για αιμοδοσία για να παρατείνει λίγο ακόμη τον χρόνο ζωής του ανίατα άρρωστου δεινόσαυρου. Αν τότε το ΛΑΟΣ αντισταθεί στον πειρασμό (ιδιαίτερα αμφίβολο), ξεπεράσει τον λαϊκιστικό εαυτό του και αφήσει τον δεινόσαυρο να πεθάνει, θα επιβραβευθεί γενναιόδωρα αργότερα από την βάση της συντηρητικής παράταξης που θα την απαλλάξει από το άγος που την τυραννάει χρόνια.

Το νέο πολιτικό σκηνικό αναπόφευκτα θα οδηγήσει την Ελλάδα να κατανοήσει ότι έχει έρθει το ιστορικό τέλος του βασικού ιδεολoγήματος του διαφωτισμού: του Έθνους-Κράτους. Όχι του Έθνους, αλλά του Έθνους-Κράτους, δηλαδή του Εθνικισμού. Η ιδεολογία που βοήθησε τον 19ο αιώνα να ξεφύγει η Βόρεια Ευρώπη από την μέγκενη της θρησκευτικής και πολιτικής καταπίεσης. Σήμερα όμως αυτή η ιδεολογία αποτελεί τροχοπέδη για την εξέλιξη των λαών (βλέπε FYROM, Τουρκία, αλλά και Ελλάδα με την αντίδραση του κόσμου στην απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες). Το μέλλον της Ελλάδας δεν βρίσκεται στο Ένα Μεγάλο Έθνος, αλλά στις Πολλές Μικρές Κοινότητες. Ευέλικτοι, συνεκτικοί και αυτόνομοι οικισμοί με δορυφορικούς βοηθητικούς πληθυσμούς (μετανάστες), που θα μπορούν να προσαρμόζονται με την ταχύτητα που απαιτείται στην συνεχή και αμείλικτη αλλαγή του σημερινού κόσμου της τεχνολογίας. Όλοι αυτοί οι οικισμοί θα βρίσκονται υπό τον συντονισμό μιας αποψιλωμένης από εξουσίες κεντρικής κυβέρνησης και ενός ευρύτερου διεθνικού σχήματος ανεκτικού της πολιτιστικής ετερότητας, όπως η ΕΕ.

Σε θέματα γεωπολιτικής ο αναπόφευκτος άξονας Ελλάδας-Ισραήλ-Κουρδιστάν θα περιορίσει την Τουρκία αργά ή γρήγορα στα πραγματικά της πολιτιστικά σύνορα. Ο κόσμος διεθνώς δείχνει να βαίνει προς οργανωτικά σχήματα στα οποία οι Έλληνες ιστορικά έχουν αποδείξει ότι ευημερούν και δημιουργούν μεγάλους πολιτισμούς.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει, το ρήγμα στο πολιτικό σκηνικό επήλθε ανεπιστρεπτί, είναι θέμα χρόνου ο μεγάλος σεισμός που θα γκρεμίσει τα πάντα. Το μέλλον προβλέπεται λαμπρό!

Ο Δημήτριος Ζιαμπάρας είναι Δικηγόρος, ΜΒΑ, DiplEng.