Μετανάστες δεύτερης γενιάς

Μετανάστευση είναι η εγκατάλειψη της πατρικής γης και η εγκατάσταση σε ξένη, προκειμένου να αναζητήσει κανείς καλύτερους όρους ζωής ή βιοπορισμού.
Είμαστε η χώρα με τους περισσότερους έλληνες μετανάστες, αναλογικά με τον πληθυσμό μας, και εκατομμύρια έλληνες μετανάστες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς ζουν σήμερα σε ξένες χώρες, έχουν αφομοιωθεί και από τις κοινωνίες των χωρών υποδοχής, έχοντας κάποιοι αποκτήσει την αλλοδαπή ιθαγένεια.

Στην σημερινή εποχή με τα 2 / 3 των ανθρώπων της γης να βρίσκονται σε φτώχια και πείνα και που τα σημερινά μέσα επικοινωνίας και μεταφοράς έχουν τεράστια ανάπτυξη, η μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων από κάθε σημείο της γης έχει γιγαντωθεί. Τις συνέπειές της όμως θα της υποστεί το υπόλοιπο 1 / 3 των ανθρώπων της γης που βρίσκονται σε αναπτυγμένες και πλούσιες χώρες. Αυτές οι συνέπειες έχουν αρνητικά ( πχ. μη δυνατότητα απορρόφησης όλων αυτών) αλλά και θετικά αποτελέσματα (πχ. οι περισσότεροι εξ αυτών είναι εργατικοί και είναι σημαντική η συμβολή τους σε πολλά επαγγέλματα όπως την γεωργία, την κτηνοτροφία κλπ.).
Πολλοί που μετανάστευσαν στην χώρα μας, εργάστηκαν, ενσωματώθηκαν στην κοινωνία μας και απέκτησαν παιδιά.  
Μέχρι σήμερα την ελληνική ιθαγένεια αποκτούσε από την γέννησή του το τέκνο Έλληνα ή Ελληνίδας, αφού βάση του δικαίου της ιθαγένειας στην Ελλάδα ήταν το Ius Sanguinis (δίκαιο του αίματος).
Ήδη με τον νόμο 3838/2010, που ψηφίστηκε από την Βουλή των Ελλήνων,  η χώρα μας κάνει ένα θαρραλέο βήμα μπροστά στο δικαίωμα του μετανάστη και ειδικότερα στο δικαίωμα του παιδιού που γεννιέται, ζει, μεγαλώνει, ανατρέφεται, εκπαιδεύεται, ομιλεί την ελληνική γλώσσα, συμμετέχει στην ζωή του τόπου και αποδέχεται ως πατρίδα του την χώρα μας και πλέον και δική του χώρα.
Το ius soli ( δίκαιο του εδάφους) ξεπερνά σήμερα το  Ius Sanguinis (δίκαιο του αίματος) διότι με τον τροποποιηθέν άρθρο 1 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας την ελληνική ιθαγένεια αποκτά:
Αυτοδίκαια με την γέννηση πλην των τέκνων Ελλήνων (είτε λόγω γέννησης, είτε λόγω αναγνώρισης, είτε λόγω υιοθεσίας) όποιος γεννιέται σε ελληνικό έδαφος εφόσον ένας από τους δύο γονείς του έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και κατοικεί μόνιμα στη χώρα από την γέννησή του ή δεν αποκτά αλλοδαπή ιθαγένεια ούτε μπορεί να αποκτήσει τέτοια ή είναι άγνωστης ιθαγένειας.
Η σπουδαιότερη αλλαγή όμως έρχεται με την προσθήκη νέου άρθρου {1Α}στον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, στο οποίο ορίζεται ότι: Την ελληνική ιθαγένεια αποκτά τέκνο αλλοδαπών, λόγω γέννησης ή φοίτησης σε σχολείο στην Ελλάδα. Και το νέο άρθρο όμως δεν είναι απαλλαγμένο από πρόσθετες προϋποθέσεις, σε αντίθεση με άλλες πιο εξελιγμένες δικαιικές τάξεις, στις οποίες μόνη προϋπόθεση είναι η γέννηση στην χώρα τους. 
Οι προϋποθέσεις που τάσσονται  στην περίπτωση τέκνου αλλοδαπού που γεννήθηκε στην Ελλάδα είναι και οι δύο γονείς του να διαμένουν μόνιμα και νόμιμα στην χώρα επί πέντε τουλάχιστον συνεχή έτη και να υποβάλουν κοινή δήλωση και αίτηση εγγραφής του τέκνου στο δημοτολόγιο της μόνιμης κατοικίας μέσα σε τρία έτη από την γέννησή του και τότε αποκτά την ελληνική ιθαγένεια από γέννησης. Αν υποβληθεί η δήλωση και αίτηση μεταγενέστερα, η ιθαγένεια αποκτάται από την υποβολή τους.
Στην περίπτωση φοίτησης σε σχολείο στην Ελλάδα οι προϋποθέσεις που τάσσονται είναι οι εξής: Την ελληνική ιθαγένεια αποκτά τέκνο αλλοδαπών που έχει ολοκληρώσει επιτυχώς την παρακολούθηση έξι τουλάχιστον τάξεων ελληνικού σχολείου και κατοικεί μόνιμα και νόμιμα στην χώρα, και να υποβάλουν κοινή αίτηση και δήλωση οι γονείς του μέσα σε τρία χρόνια από την συμπλήρωση του χρόνου αυτού και τότε αποκτά την ελληνική ιθαγένεια από την συμπλήρωση του εξαετούς χρόνου φοίτησης. Αν υποβληθεί η δήλωση και αίτηση μεταγενέστερα, η ιθαγένεια αποκτάται από την υποβολή τους.
Η αναγκαιότητα της ανωτέρω νομοθετικής ρύθμισης για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς ήταν εμφανής διότι είμαστε χώρα υποδοχής μεταναστών. Οι λύσεις που δόθηκαν ορθές διότι δεν συνάδει με τις αρχές του πολιτισμού μας να ζουν στην χώρα μας παιδιά χωρίς δικαιώματα και να αντιμετωπίζονται όχι ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας αλλά ως ξένοι και ως οι «άλλοι».
Επιπλέον, πλην των μεταναστών δεύτερης γενιάς, πρέπει εμείς ως άνθρωποι προς ανθρώπους, ως Έλληνες συμπατριώτες εκατομμύριων ελλήνων μεταναστών να δείχνουμε στους μετανάστες τα ανθρωπιστικά μας αισθήματα και να παρέχουμε κάθε δυνατή βοήθεια. Η πολιτεία πρέπει να κάνει και δεύτερο βήμα και να ενσωματώσει όσους είναι δυνατόν.
Σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρέπει να καταφερόμαστε εναντίον των δυστυχισμένων αυτών ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, πολύ δε περισσότερο να τους βρίζουμε και να τους κακοποιούμε, όπως δυστυχώς συνέβη τελευταία κατά την παρέλαση της 25η Μαρτίου από ένστολους, που το οικτρό αυτό γεγονός το έδειξε η τηλεόραση και το είδαν τόσοι άνθρωποι και κατά συνέπεια ως γεγονός δημιούργησε αλγεινή εντύπωση.

Ναταλία Γρέβια
Δικηγόρος Άρτας
Κοσμά Αιτωλού 18
Άρτα ΤΚ 471 00
6979-330820
2681028961
www.natalia.grevia.gr

Το παρόν άρθρο πρωτοδημοσιεύθηκε την 31.03.2010 στην εβδομαδιαία τοοπική εφημερίδα της Άρτας "Ταχυδρόμος".