Επιλογή Προσφοράς

Από μικρός γοητευόταν από την οχλαγωγία των κατάμεστων χώρων και την οσμή των πολιτικών αντιπαραθέσεων. Συχνά νοσταλγούσε τα φοιτητικά του χρόνια, όταν έμπλεος αγνών προθέσεων, ξεσήκωνε τα ανέμελα και συχνά αναιτίως επαναστατούντα πλήθη με τα ξεβαμμένα τζηνς και τα μακριά μαλλιά, χάρη στα οποία όμως διασώθηκαν, ως τρεμοπαίζουσες φλόγες, ιδανικά και ιδεώδη που εξελίχθηκαν σε ιστορικές αξίες και κοινωνικά κεκτημένα.

Τα χρόνια αυτά έδωσαν τη θέση τους σε άλλα, επαγγελματικής αναζήτησης και συντεχνιακού προβληματισμού, αντάξια με το εύρος των σπουδών του και την παραγωγική του αξιολόγηση, αμβλύνοντας όμως μέρα με τη μέρα τον έμπειρο συνδικαλιστικό του λόγο, χρήσιμο εργαλείο στην διεκδίκηση των αιτημάτων του κλάδου του.

Οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις πλέον, μεγαλώνοντας χρόνο με τον χρόνο, διαγράφοντας και αυτές τη συνήθη πορεία της φυσικής εξέλιξης, αναρριχήθηκαν στο πλέγμα της ζωής του, περίπλοκα και πιεστικά, ελαττώνοντας ολοένα και περισσότερο το πολυπόθητο οξυγόνο που χρειάζεται η καθημερινότητα για να γίνει πιο ανθρώπινη.

Και να τώρα ύστερα από δυόμισι και πλέον δεκαετίες, ο τόπος που είχε γεννηθεί και μεγαλώσει, πριν ο ίδιος συγχωνευθεί δι' απορροφήσεως στην κουλτούρα της πρωτεύουσας, τον είχε προτείνει για βουλευτή στις ερχόμενες εκλογές. Είχε μπροστά του λίγες μέρες μόνο να επιλέξει το δρόμο του και έπρεπε να το πράξει με τόλμη και αρετή.

Άφησε τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο εβένινο τραπεζάκι του σαλονιού, άρπαξε την καμπαρντίνα του και κατέβηκε δυό-δυό τα σκαλοπάτια της νεόδμητης μονοκατοικίας, με φανερό άγχος να ανακαλύψει επιτέλους πού στο καλό βρισκόταν η στάση του λεωφορείου στη νέα του γειτονιά.

Σταμάτησε στο κοντινό μικρομάγαζο που μετά βίας χωρούσε μια παρέα ανθρώπων και αγόρασε μια δεσμίδα εισιτήρια για το σύντομο οδοιπορικό του. Άλλαξε πολλά λεωφορεία και κατέβηκε σε πολλές στάσεις, τόσες, όσες είχε ξεχάσει όλα αυτά τα χρόνια..

Παρατήρησε το πράο βλέμμα των ανθρώπων του μόχθου να ξεκινούν τη μέρα τους με ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, ενώ γνωρίζουν καλά ότι κανείς δεν μπορεί να τους διαβεβαιώσει ότι θα εργάζονται και αύριο.

Συνάντησε το νέο που είχε με πολύ κόπο αποκτήσει το πολυπόθητο κλειδί της επιτυχίας, ένα μεταπτυχιακό με εξαιρετικό βαθμό, να κάνει ουρά στην πιάτσα των ταξί, περιμένοντας την επόμενη κούρσα που θα τον βοηθήσει να πληρώσει το γραμμάτιο του σπιτιού του.

Μίλησε στον ανώνυμο μετανάστη που προσπαθεί να νοιώσει σα δική του τη νέα πατρίδα στην οποία ζει και θέλει να μεγαλώσει τα παιδιά του, αλλά αυτή, ψυχρά, του γυρίζει την πλάτη, περιχαρακώνοντας κάθε προσπάθεια του για ισότιμη κοινωνική συμμετοχή.

Αντίκρισε τον καθημερινό πολίτη να προσέρχεται υπομονετικά στην δημόσια υπηρεσία, της οποίας μάλιστα είναι ο βασικός χορηγός, ελπίζοντας στον οίκτο των υπαλλήλων ή στην αιφνίδια αλλαγή του νόμου λίγο πριν την απόρριψη του αιτήματός του.

Περπάτησε δίπλα στον συμπολίτη του που διαδήλωνε διεκδικώντας βασικά του δικαιώματα, τα οποία η κρατούσα εξουσία συνήθως θεωρεί υπερβολικές απαιτήσεις, αλλά στέργει να τα ικανοποιήσει όταν αφορούν ολιγοπωλιακά συμφέροντα.

Παρατήρησε τον κόσμο να προσπερνά αδιάφορα αυτούς που χρειάζονται την βοήθεια μας, να αποστρέφει το βλέμμα στην κοινωνική αδικία, να νοιάζεται μόνο να εξοικονομήσει τον επιούσιο, και στο τέλος της μέρας να καθίσει μπροστά από την τηλεόραση αμέτοχος κοινωνός μιας εικονικής πραγματικότητας, καταφέρνοντας να διαγράψει από τη μνήμη του την ημέρα που μόλις έζησε.

Κατηφόρισε στις φτωχικές γειτονιές της μεγαλούπολης, όπλισε τις αισθήσεις του και άκουσε την διαπεραστική και αγωνιώδη φωνή των πραματευτάδων, τον ήχο της μπάλας που σκάει στο λασπωμένο χώμα ανάμεικτο με χαρούμενες παιδικές ιαχές, ένοιωσε την παραδοσιακή μυρωδιά του μεσημεριανού τραπεζιού να καλύπτεται από το καυσαέριο των φορτηγών που αγκομαχούν στον ανήφορο.

Τερμάτισε το πλούσιο οδοιπορικό του στο μικρό καφενείο, όπου χρόνια τώρα συναντά αγαπημένους του φίλους, ελπίζοντας στη γνώμη τους για να αποφασίσει.

- Φίλτατε Προεισπράτογλου, έχεις όλα τα προσόντα για να διαπρέψεις στην βουλευτική καριέρα και πιστεύουμε σε σένα. Τι είναι εξάλλου η πολιτική; Μεγάλα λόγια που συνήθως δεν καλείσαι να κάνεις πράξη. Αντίθετα με τη δικηγορία που αυτά που υποστηρίζεις πρέπει να τα αποδείξεις και από τα αποτελέσματα τους να κριθείς. Στην πολιτική ουσιαστικά αγοράζεις χρόνο και πουλάς υποσχέσεις. Στην επιστήμη που διάλεξες αγοράζεις γνώσεις και πουλάς ιδέες, για τις οποίες μάλιστα αξιολογείσαι αυστηρά, ορίζοντας το επαγγελματικό σου μέλλον. Προχώρα λοιπόν και εμείς μαζί σου.

Γεύθηκε ηχηρά και την τελευταία γουλιά από το φίνο πορφυρό κρασί που φύλαγε τόσα χρόνια για μια στιγμή σαν και αυτή, βούλιαξε στην δερμάτινη πολυθρόνα του χαζεύοντας αμήχανα την αντανάκλαση της νωχελικής φλόγας από το δρύινο κούτσουρο στο κρυστάλλινο ποτήρι, λίγο πριν το ακουμπήσει αποφασιστικά στο εβένινο τραπεζάκι και πιάσει την πένα του.

«Αγαπητοί μου συμπατριώτες, η τέχνη της πολιτικής πρέπει να στοχεύει στην άμβλυνση των κοινωνικών αδικιών, στην επίλυση των καθημερινών προβλημάτων των συμπολιτών μας, στην ενίσχυση του οράματος και των ιδανικών των παιδιών μας. Πιστεύω ότι όλα αυτά δεν είναι ευθύνη μόνο των πολιτικών. Είναι χρέος όλων μας. Έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε το αύριο και να το κάνουμε καλύτερο, να εμφυσήσουμε ιδανικά στους νέους, να βοηθήσουμε αυτούς που έχουν ανάγκη, ο καθένας μας από το μετερίζι του, από την θέση που ανήκει, από το επάγγελμα που έχει διαλέξει. Η χώρα μας πρέπει να αλλάξει από μέσα, από τον καθένα μας χωριστά και από όλους μαζί. Θα παραμείνω δικηγόρος και θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις για το καλό αυτού του τόπου»

Φεβρουάριος 2004

*Ο συνάδελφος και συγγραφέας των χρονογραφημάτων αυτών, τα οποία επαναδημοσιεύουμε με την άδεια του από το τριμηνιαίο περιοδικό "Νομικός Φάκελλος", είναι ο Δικηγόρος και Σύμβουλος ΔΣΑ, Θανάσης Δ. Παυλόπουλος.